« او گفت : اگر با كسى دوست شدى ، بايد دوست دوست او هم باشى ، ولى نبايد دشمن دشمن او گردى ؛ « او گفت : با هركس مشورت نمائى ، طبع او را خواهى شناخت ؛ « او گفت : شخص عاقل كسى است كه در مقام تحصيل اضافه بر آنچه دارد باشد و بايد به كسى كه اخلاقش نزديك به اخلاق تو است ، خدمت نمائى ، « او گفته است : بيشتر فضائل در مرحلهء اول تلخ و عاقبتش شيرين است و بيشتر رذائل در مرحلهء اول شيرين و عاقبتى تلخ دارد ؛ « او گفت : با كسانى كه عيب‌گوى مردم هستند كمتر معاشرت كنيد ، زيرا آنها كم‌كم از شما مطالبى را گرفته و براى ديگران نقل مىكنند ، چنان كه از آن‌ها براى تو نقل مىنمايند ؛ « او گفت : پيروزى وسيلهء گذشت از گناهكاران در پيشگاه مردم كريم است ؛ « وى گفته است : مرد با حزم و احتياط كسى است كه براى كارى كه در پيش دارد ، مقدمات انجام آن را بطورى كه بايد فراهم كند و به اسباب و علل خارج از قدرتش به صرف اميد تكيه نكند ، زيرا اسباب خارجى اگر مؤثر شود اتفاقى است و مردم با حزم نبايد به اين امور اعتماد نمايند » . « به افلاطون گفته شد : چرا پيران در فكر جمع مال هستند ؟ در جواب گفت : انسان اگر بميرد و براى دشمنانش بگذارد بهتر است از آنكه در حيات خود محتاج به دوستان شود » . افلاطون طبيب جاهلى را ديد گفت : « اين مرد دوستى است كه غلق و اضطراب مرگ را مىآورد » . « او گفت : افراط در نصيحت غالبا موجب بدگمانى نصيحت شده مىگردد ؛ « او گفت : انسان نبايد دل خود را مشغول بامرى كند كه از دستش رفته است ، فقط بايد در حفظ آنچه دارد اهميت دهد » .